يک کمی انتقاد

سلام به همه

نامبرده چند تا پيشنهاد و انتقاد داره:

1.      خدا رو شکر ما انقدر با به درجات عالی انسانی رسيده ايم که می خواهيم با سکوت و راه رفتن همه مشکلات را حل کنيم. خيلی به خودم افتخار می کنم. نمی دونم چرا ناخواسته ياد اين جک می افتم که می گه: يه روز يه پسر سوسول با دوست دخترش می ره بيرون، يکی به دوست دخترش تيکه میندازه. دختره از پسره می خواد که طرف رو دعوا کنه. پسره می ره به طرف می گه خيلی بدی که اين کار رو کردی و برمی گرده. دختره به پسره می گه ، گفتم دعواش کن، نگفتم بکشش که. J

2.     اسامی خيابونها و پارک ها و اماکن عمومی معمولا اسامی بايد باشن که جزو اساطير و اشخاص ماندگار باشن. ضمن احترام به همه بزرگان اخير، اما اگر قرار باشه با فوت هر کس اسامی عوض شه ، باز هم داريم اصول قديمی را که مثلا قبول نداريم رو پيروی می کنيم. کاراری ما بيشتر شبيه جوکه.

3.     يه انتقاد از دوستان اينکه ، يه خبر خاص نياز هست تا فقط يک بار داغ شه و بالا بياد. متاسفانه صفحه بالاترين در برخی وقايع طوری می شه که يک خبر با جمله بندی متفاوت در صفحه اول قرار می گيره و آزار دهنده می شه. فکر کنم بهتره دوستان قبل از لينک تکراری دادن، بالاترين رو چک کنن.

وقتي که سر خط خبرها در زبان فارسی و انگليسی تغيير می کند

واقعا جالبه که سر خط خبرها حدودا 40% با هم فرق دارن.
تو متن فارسی اصلا اشاره ای به خبر سوريه نشده؟؟؟؟

change your word, change your world

http://www.youtube.com/watch?v=Hzgzim5m7oU&feature=player_embedded

پاسخ زيبای اوباما به مجری تلوزيونی

http://www.youtube.com/watch?v=miaAC3d4RDU&feature=player_embedded

يک شعر عاشقانه زيبای ترکی همراه با ترجمه فارسی

Aç gözün, qoy yuxudan gellər oyansın gözəlim

چشمهايت را باز کن، بگذار گل ها نيز از خواب بيدار شوند، زيبای من

Aç gözün qoy baxışindan gün utansın gözəlim 

چشمهايت را باز کن، بگذار از گرمی نگاهت، آفتاب شرمسار شود ،زيبای من

Görə bilməz gözəlim, ayda özündən gözəlın

عزيز من ، ماه نمی تواند کسی را از خودش زيباتر ببيند

Bax aya qoy həsədindən paralansın gözəlim 

به ماه نگاه کن تا از حسادت، تکه تکه شود،زيبای من

Sən olan yerdə gülüm, gül nədi, dur gülşəni gəz

در جايي که تو باشي، گل چيزی نيست، بلند شو و به گلستان سری بزن

Qoy sənin başıva Pərvanə dolansın gözəlim 

بگذار پروانه ها به دورت بگردند ،زيبای من

Çix çəmən seyrinə, mədhuş elə sərvi səməni

برو در دشت و دمن و سرو را مدهوش خودت کن

Qoy adın ətr kimi bağda calansın gözəlim

بگذار عطر تو در باغ جريان پيدا کند،زيبای من

Gün nədi, ay nədi, ulduz adı, göyçəhlər adı

قسم به ستاره ها و غنچه ها، آفتاب و مهتاب

Sən olan yerdə gərəkdir qaralansın gözəlim 

در جایی که تو هستی بايد خاموش شوند،زيبای من

Qalmışam qaşıvı, kipriklərivi, gözlərivi

مانده ام ، ابرو، مژه و چشمانت را

 Qələmim hansını vəef eyliyə, hansın, gözəlim

کدامين را با قلمم وصف کنم ،زيبای من

Səni ağuşa çəkəndə urəgimdə diyərəm

هنگامی که در آغوش می گيرم، در دل با خود می گويم

 ola kaş dore zaman burda dayansın gözəlim

کاش که می شد زمان همين جا متوقف شود

ya dayansın, ya da hər ləhzənı hər saniyəni

يا متوقف شود و يا هر لحظه و ثانيه آن

 bir il olsun, ili bir ömr uzansın gözəlim

يک سال طول بکشد و هر سال آن يک عمر شود

Səni hər kəs dilə çalsa, görüm ağzı qurusun

هر کس که به تو کنايه ای بزند، می خواهم که دهانش خشک شود

Görüm ağzında ömür kən, dili yansın Gozəlim

آرزو می کنم تا عمر دارد ، زبانش بسوزد،زيبای من

Elimin qəmələri bəsdir mənə, sən qəm yemə day

غم و اندوه قوم من ، برايم من بس است، تو ديگر غم مخور

 qoyma qəm qəmlərin üstündə qalansın Gozəlim

نگذار غم بر روی غم هايت جمع شود

Ağlama, qəm yemə, qoy güllər açılsın balacan

گريه نکن، غصه نخور، بگذار گلها شکفته شوند

elə gül ki qoy atan qəmləri dansın Gozəlim

طوری بخند، تا .....

Suri

(ترجمه در بخش نظرات نوشته شده است)
Cəhənnəmdə bitən gül

Fələkin qanlı əlindən bir atılmış yerə əndi , Bir fəlakət ananin can şirəsindən südün əmdi , Böllü nisgil şələsin çiyninə aldi , Tay tuşundan dalı qaldi , sari gul misli saraldı , günü tək bağri qaraldı . Dərd əlindən zara gəldi , Günü gündən qara gəldi , xan çobansız selə tapşırsın özün yurdumuza bir Sara gəldi . bir vəfa sız yar əlindən , yara gəlməz , sana gəldi . bir yazığ , can əlindən cana gəlməz , cana gəldi . geçə cəkdə ƏLƏMUT  damənəsindən buriya dərmana gəldi . Bir adamsız SURİ adli , əli bağlı , dili bağlı. SURİ kimdi? Suri bir güldü cahannamdə bitibdi , Suri bir damcıdı , gözdən axaraq , üzdə itibdi . Suri bir mərsiyədi oxşayarağ sözdə itibdi . o  könüllərdə ki itmişdi əzəldən , odu gözdən də itibdi . Suri bir gözləri bağlı , özi dağlı , sözi dağlı . Olub hardan hara bağlı. Boşleyib doğma diyarın , umub əlbəttə yarindan , əl üzüb hər nə varından . Qorxmeyib şəhrimizin qışda amansız boranından , nə qarından . Gəzir avarə tapa yandırıcı dərdinə çarə , tapa bilmir . Çox sevir eşqi başından ata , amma ata bilmir . Ova bax , ovçi dalınca qaçır , amma çata bilmir . işə bax Leyli tüşüb çöllərdə Məcnun sorağında . Şirin əldə teşə dağ parcalayır , Fərhad oturmuş otağında. Teşnə ləb Qu necə gör can verir dərya qırağında . Gözdə həsrət yerini xoşleyib ebham dodağında.Varlığın son əsəri az qalır itsin yanaqında. Sankı  bir közdü bürünmüş külə varlıq ocağında. Közərir piltə kimin yağ tokənibdir çırağında. Boy atir rənc baqında , qocalır gənc çaqında. Bir adamsız Suri adlı , əli baqlı , dili baqlı....

Suri can ümmə fələkdən , fələkin yoxdu vəfası. Nəqədər yoxdu vəfası , o qədər çoxdu cəfası. Köhnə rəqqasə kimin hər kəsə bir cürdü ədası. O ayağdan duşəni istir ayaqdan salan olsun. O talanmışları istir günü gündən talan olsun. O atılmışları istir hamudan çox atan olsun. O satılmışları istir qul edər kən satan olsun. Neyləmək , qurqu bucurdur fələkin nəzmi əzəldən olub əzdadinə baqlı. Qara sız ağlar olanmaz , dərə sız dağlar olanmaz , ölüsüz sağlar olanmaz. Gərək hər bir gözələ bir dana cirkin də yaransın. Biri ənsin yerə göydən , biri ərşə ucalansın. Biri çalsın əl əyax qam dənizində , biri sahildə sevinc ilə dayansın. Biri zillət palazın başə çakib yatsada ancağ , birinin bəxti oyansın. Biri quylansın ne’mət lərə yer siz , biri  də qanə boyansın.

Ay adamsız Suri adlı , saçlarından dara bağlı , neyləmək iş belə gəlmiş. Çör gələndə gülə gəlmiş , fələkin əyri kəmaninda olan ox atılanda , düzə dəymiş , əyri qalmış , düzi əymiş. Oni xoşlar bu fələk el Sarasın , sellər aparsın. Bülbül həsrət çəkərək , gül səmərin yellər aparsın. Qeysi çöllərdə qoyub Leylini mahmellər aparsın. Xosroye şirin ilən əl ələ versin , Fərhadın qamətin əysin. Baxarağ çərxe zaman nə’şiyə gəlsin , keyfə dolsun. Surilər solsa da solsun , biri baş yolsa da yolsun. Sısqa bir ulduz əgər olmasa ulduzlar içində , bu səma zülmətə batmaz , daş atan kül başı qoymuş daşını özgiyə atmaz. Sən yetişsən hədəfə , onda fələk məqsədə çatmaz , daha əfsanə yaratmaz , Suri ey başı bəlalı , zamanın qanlı qəzalı....

Suri bir quşdu xəzan ayri salıbdır yuvasından. Əl üzübdür atasından , cucə dir heyf ola sud görmeyib əsla anasınnan. O Zuleyxa kimi Yusef iyin almır libasınnan. Buna qane’di tənəfus eleyir yar havasından. Dard verən , dərdə salıb , amma xəbər yox davasından. Ağlayıb sısqayaraq bəhrə aparmır duvasından. O bir ayenə dir rəssam çəkib ustunə zəngar.onda yox qodrəte goftar. Yüzü çirkin , dili bimar , kənc vağtində del azar. Görəsən kimdi xətakar , görəsən kimdi cəfa kar,,,,,,                 

ننگ بر پهلوی

نامبرده می گويد:

رضا جان:

حرف هايت را شنيدم. بابت شفاف سازی هايي که انجام دادی خيلی ممنونم. حداقلش اين بود که ماهيت سلطنت طلبی رو فهميدم.

آخه برادر من، چرا سعی می کني کشور رو باز هم به عقب برگردونی. اگر واقعا جانسوز هستي، دست از سر مردم بردار. اگر به گذشته ايران نگاه کنی ، بودند کسانی که در ابتدا هيچ ادعايي نداشتند، اما به محض آنکه تفنگ به دستشان رسيد، خون مردم رو تو شيشه کردند. واقعا باعث تاسف هست که کسی زل بزنه تو چشم مردم و بگه که دليل سرنگونی شاه، لطف و مهربانی بيش از حدش بوده. تويي که هنوز يا نمی دونی و يا قبول نمی کني که پدرت چه خيانتها و چه کشتارهايي انجام داده، با چه جراتی حرف از پادشاهي خودت می زنی. اگر معتقدی که هستند کسانی بهتر از تو، چه نياز به چون تويي هست که وارد عرصه شی. پيشنهاد می کنم که به مصاحبه ای که انجام دادی يک بار ديگه نگاه کنی. تجربه 30 ساله تو هيچ ارزشی برای کسی نداره. کسی که نيومده دخترش رو هم می خواد ملکه ايران کنه بعد از خودش. کسی که هنوز درک نکرده که اون روزی که کاخ خودش رو عوض می کرد برای ييلاق قشلاق، بودند کساني که برای آزادی داشتند جون خودشون رو می داند. مردم ايران دنبال شير و خورشيد و پرچم نيستند. دنبال آزادی هستند. دست بردار. تويي که به گفته خودت 62 ميليون پول مردم ايران رو به يغما بردی، چطور می خوای جواب مردمی رو بدی که اون روزها، شب رو با گرسنگی صبح می کردند. ننگت باد. کمی هم منش سياسی ياد بگير. کسی تو رو وليعهد و شاه نمی دونه جز آدم هايي که دور و برت هستن و منتظرن تا دوباره کاسه ليس تو بشن. ننگ بر چون شمايي که آزادی مردمتان را در بردگی می بينيد. در همان آمريکايي که تجربه کسب کردی، ياد نگرفتی که کسی بالاسر نمی خواد. چرا حرف از کسب تجربه در آمريکا می زنی و مثال ژاپن و هلند و ... رو می زنی؟؟ هر چی بگم از بی کفايتی تو و خاندانت کم گفتم.

"خيری از شما نخواستيم، شر مرسان"

دموکراسي يا ديکتاتوری جمعی

دموکراسی يا ديکتاتوری جمعی؟؟؟

نامبرده معتقد است:

دموکراسی ، ظاهرا يک سيستم حکومتی است که همه کشورهايي که به صورت ديکتاتوری فردی اداره می شوند، يک آرمان محسوب شده و رسيدن به آن نشان دهنده بلوغ افراد جامعه می باشد. مدتهاست که کشورهای توسعه يافته، با نام دموکراسی و آزادی وارد عرصه  های مختلف جهانی شده و سودهاي کلانی را به دست آورده اند. طبعا اين فوايد وجوه سياسی ، اقتصادی به همراه داشته و دارد. سيستم حاکميت دموکراسی که مدينه فاضله انسان در دنيای امروز می باشد، در واقع سرابی است که به هيچ عنوان قابل پياده سازی در بستر جامعه نيست. در تاريخ بودند سيستم های حاکميت که با اهداف آزاد سازی انسان و برابری پا به عرصه گذاشتند، اما هيچگاه موفق نشدند. دليل اين امر را بايستی بيشتر در ماهيت محض آنها جستجو کرد. همه سيستم های گذشته و از آن جمله، دموکراسی، سيستم های ايده الی می باشند که جز در اذهان، قابل اجرا نمی باشند.

از مصاديق نقض حقوق بشردر سيستم دموکراسی، می توان به حقوق از دست رفته افراد اقليت در رای گيری اشاره نمود. همانطور که می دانيم، هستند که کسانی که در هنگام رای گيری، با رای منفی و يا مثبت به دليل در اقليت قرار گرفتن کاملا کنار گذاشته     می شوند و به هيچ وجه حق آنها احقاق نمی شود. اين مورد يکی از هزاران نقايص دموکراسی می باشد که به اجمال به آن پرداختيم.

بازمیگرديم به سيستم حاکميت رايج در کشورهای توسعه يافته. در اين سيستم به ظاهر دموکراسی، همواره گروه هایي هستند که موارد و قوانين را تصويب و يا رد می کنند. اگر نياز به مشارکت مردم در جريان انتخاب باشد، طبعا گروه مذبور وارد عمل شده و افکار جامعه را به گونه ای مديريت می کنند که اقشار جامعه به صورت ناخودآگاه مطابق اميال آنها عمل کنند. طبعا هستند کسانی که ازهمگان تبعيت نمی کنند که آن هم به دليل قرارگيری در سمت اقليت، چيزی را به دست نمی آورند. اين بازی چنان استادانه طراحی می شود که همواره مخالف و موافق به صورت مطلوب ايجاد می شود.

ناگفته عيان است که انگشت شمار هستند ممالکی که به صورت ديکتاتوری فردی اداره می شوند. اين سيستم به دليل تحريک اذهان عمومی عليه يک شخص، همواره دچار شکست می شوند. در اين گونه سيستمهای حکومتی شخص ديکتاتور به شدت زير ذره بين قرار گرفته و عقده های واپس زده مردم،  در يک نقطه تاريخی باعث سقوط ديکتاتور می شود.

بالاعکس، در ديکتاتوری جمعی ، اين حساسيت روي يک فرد خاص کاملا از بين رفته و قدرت بين چندين نفر تقسيم می شود و جامعه در مقام انگيزش عليه آن قرار نمی گيرد.

همواره مشکل جامعه از آنجا شروع می شود که در ديکتاتوری جمعی، فردی بخواهد در راس قرار گيرد. در اين مواقع جامعه آن فرد را پس زده و به فکر سرنگونی می افتد.

چی شد که اينجوری شد

نامبرده معتقد است:

يکی از ايرادات ما ايرانی ها نه تنها قانون گريزي هست، بلکه ايجاد شبه قانون ها ، منطقه حکومتی و اعمال قدرته. تقريبا همه ما علاقه غير قابل وصفی به ايجاد يک ناحیه حکومتی تو روابط کاريمون هستيم. معمولا خارج از قوانين و چهارچوب کاری خواسته شده از ما، يک سری قوانين کاری جديد ايجاد می کنيم و سعی می کنيم تا زير دست ها رو مجبور به اون قوانين ساختگی کنيم. و اين کار رو تا حدی پيش می بريم که قانون و چهارچوب اصلی فراموش و يک سری ارزشهای شخصی جايگزين می شه. برای اينکه منظورمو بهتر منتقل کنم يکی از خاطرات خودمو اينجا می نويسم.

حدود يک سال پيش بود که نامبرده تو سالن مطالعات دانشگاه نشسته و مشغول مطالعه بود، که متوجه شدم نصف روشنی های سالن خاموش شد و يه جورايي سالن برای مطالعه نامطلوب شد. کنجکاو شدم و سعی کردم مسئولی که اين کار رو کرده پيدا کنم. با پرس و جو رسيدم به مسئول تدارکات دانشگاه که يک فرد معمولی مثل همه ما بود. اتفاقی که افتاده بود رو بهش گفتم و علت رو جويا شدم. بهم گفت برق نمی خوام زياد مصرف بشه. بهم گفت تو تنها دانشجويي هستی که تو سالن نشستی و من ديدم اين همه روشنی زياده و هزينه ها رو الکی می بره بالا !!! هر چقدر با طرف حرف زدم توجيح نشد که روشن کنه. با طی سلسله مراتب، رسيدم به مسئول مالی و پشتيبانی دانشگاه. موضوع رو ازش گفتم و بهش گفتم فلان نيروتون به علت اينکه ميگه هزينه ها زياد می شه ، روشنی سالنها کم کرده. يهو جا خورد و گفت تصميم گيری برای انجام چنين کاری خارج از حيطه اون فرده و نبايد اين کار رو بکنه و مسئولای دانشگاه هم چنين چيزی از ما نخواستن. وقتی همه چيز به حالت عادی برگشت، رفتم پيش همون مسئول تدارکات و دليل کارشو بازم جويا شدم. و متوجه شده که کاملا يه دليل شخصی رو جايگزين اموری کرده که بهش محول شده.

خاطرات و تجربياتی از اين دسته، لااقل تو زندگی نامبرده بارها و بارها اتفاق افتاده. حالا شما اين امر به نظر ناچيز رو، بسط بديد به مسئولان رده بالای جامعه. خيلی ديده شده که مسئولی کاری رو انجام می ده که واقعا ازش خواسته نشده، اما برای خودی نشون دادن و ... همه روانجام می ده همه اصول رو زير پا گذاشته.

وجود اين خصيصه باعث ايجاد ارزش های مجازی و تعصبی می شه که قانون را زير سوال می بره و در جهت عکس عمل می کنه.

به نظر نامبرده، ما ايرانی ها عقده های واپس زده ای تو ضمير ناخودآگاه داريم که برای حلشون، می خوايم به هر قيمتی شده اعمال نظر و قدرت بکنيم. و برای همين از کارمون بيشترين بهره برداری رو می کنيم تا به اين هدف برسيم. و اين رمز شکست و عقب ماندگی ماست.

اميدوارم روزی برسه که اين خصيصه ، تو همه ما از بين بره. 

باز هم هزينه های به کارگيری نيروهای مصلحت گرا

به نظر نامبرده:

يکی از ايرادات وارده به افرادی که در حوزه سياسی ايران کار می کنند ، مصلحت گراييه. وجود اين کلمه و تفکر تو ايران ، يکی از تهديدهای جدی حساب میشه که تو طول تاريخ، صدمه های زيادی به ايران وارد کرده. کلمه ای که گاها افراد عادی از اون به حزب باد نام می برند و به اون می خندن. اما وجود اين صفت رو برای يک سياس لازم می دونن. اين تفکر کاملا يک تفکر خنده داره. کسی که به عنوان سياس داره فعاليت می کنه بايد يک هدف و يک منش خاصی رو انتخاب و تو همون مسير حرکت کنه و به همون نام و اعتقاد شناخته بشه. اگر کسی مصلحت انديش باشه، مطئنا مصلحت خودش رو تو سر لوحه قرار می ده و عملا نمی تونه نماينده يک دسته يا يک گروه باشه. چون به هر حال وجود اختيار مصلحت انديشی، عملا انجام هر کاری رو توجيه می کنه. تکيه و اعتماد به يک فرد مصلحت گرا، بالاخص تو حوزه های سياسی، دست آوردی جز شکست نداره. يک چنين فردی به عبارت ديگه مثل جاسوس دو جانبه عمل می کنه. در تعجبم چرا در اين دنيا، کسانی هستند که برای رسيدن به هدف خودشون از اينگونه افراد استفاده می کنند. طبعا انتظار پيروزی برای اون افراد، يک سراب محضه.

گاها گفته می شه که می شه از اين افراد به عنوان وسيله ای برای رسيدن به هدف استفاده کرد. استفاده از افراد برای رسيدن به هدف مطلوب تو دنيای سياست ، يه کار عاديه. اما ساختن يک قلعه روی يک تپه ماسه ای ، نتيجه ای جز خرابی نداره.  حالا اون قلعه هر قدر هم محکم باشه، هر لحظه تو خطر ريزشه. اگر اين قلعه تخريب نشه، هزينه های زيادی به همراه داره که هميشه بايستی پرداخت بشه. وای به روزی که اين هزينه ، جون آدمها باشه.

شما و نامبرده هم می تونه با يک سپاه ميليونی به يه گروه صد نفره غلبه کنه. اگه فردی بتونه با يه گروه صد نفره ، گروه ميليونی رو شکست بده، هنرمنده.

بعضا گفته می شه که انتخابی جز اين مورد نيست. اين يک تفکر بيماره. مادامی که آدم مجبوره بين بد و بدتر انتخاب کنه، در هر دو حالت يک فرد شکست خورده است. اين حالت نشاندهنده عدم بلوغ فکری اون آدمه. يا نبايد انتخاب کرد و يا يه انتخاب جديد ساخت. اگه اون آدم قادر نيست يه انتخاب جديد بسازه، بهتره که انتخاب نکنه.

رمز پيروزی هر حرکت

به نظر من رمز پيروزی بر هر شخص و يا هر حرکتی که بر خلاف ميل شماست:

- در اينه که طرف مقابل رو يک عاقل و يک نخبه تلقی کنيد، نه يک احمق

مطمئنا اگر شما هم جای طرف مقابلتون بوديد، وقتی ميديد که منافعتون در خطره ، از همه امکاناتتون استفاده می کرديد.

- در داشتن سناريوهای مختلف برای موارد متفاوته. در دنيای امروز، اونی پيروزه که از قبل ، فکر اتفاقاتی رو که شايد بيفته رو کرده. دنيای امروز ، ديگه دنيای سعی و خطا نيست. هر کسی بيشتر فکر کنه، برنده است.

- در داشتن ابتکار عمله. اگه طرف مقابل ابتکاری داشت يا بايد ابتکار جديدی ارائه کرد، يا قبلا فکرشو کرد. البته  کار ديگه ای هم می شه کرد. و اون هم اينه که در مقابل پيروزی طرف مقابل، (در صورتی که واقعا قبلا فکری براش نداشتيد) نشون بديد که شما تحت برنامه خاصی خواستيد ، اون اتفاقات بيفته. يه جورايي ، بازی شکست خورده رو، تصاحب کنيد. به اين ميگن فرار رو به جلو.

چگونه در بازجويي، به سوالات جواب دهيم

سلام. تو متنی که پيش روتون هست، می خوام چند نکته مربوط به بازجويي بگم. اينکه وقتی داريد بازجويي می شيد چی بهتره بگيد.

کلا افرادی که دستگير می شن دو دسته هستند: 1- افراد شناخته شده که تو حوزه های سياسی فعاليت رسمی دارند 2- افراد عادی سياس نيستند و به عنوان چهره سياسی شناخته نمی شن.

روی صحبت من با دسته دوم هست. افرادی که تو دسته اول هستند، روند بازجويي و پاسخگويي ديگه ای دارند.

وقتی دستگير و به بازداشتگاه منتقل می شيد، تنها چيزی که بايد آويزه گوشتون کنيد اينه که همه چيز دست خودتون هست. و قرار نيست اتفاق خارج از کنترلی اتفاق بیفته. تک تک جملات و حالات شما به شدت روی آينده شما تاثير می ذاره. اين تفاوت می تونه از اعدام تا آزادی باشه.

نکته کليدی موقع بازجويي ، ندونستن شماست. اگر شما چيزی ندونيد، شما موفقيد و بازجو بازنده. هر سوالی رو بايد نفی کنيد و جمله اضافی هم نزنيد. يکی از دوستان می گفت بازجويي مثل ويزای آمريکا گرفتنه. تو هر دوی اينها، هر حرف اضافی، ممکنه نتيجه رو کاملا عوض کنه. شما هيچ چيزی رو نبايد قبول کنيد. طبعا بازجو سعی کنه که احساسات شما رو در ابتدا تحريک کنه تا شما عصبانی شيد و هر چيزی رو که اونا ميگن رو قبول کنيد. به هيچ عنوان نبايد کنترل خودتون رو از دست بديد. به هيچ عنوان فکر نکنيد با قبول کارهايي که انجام داديد يا نداديد، به راحتی آزاد می شيد. باز هم می گم ، شما ممکنه به شدت از لحاظ روانی و احساسي تحت فشار قرار بگيريد. مثلا حتی ممکنه از آهنگ هایي که روان شما رو تحت تاثير می ذاره، استفاده کنن. اما به هيچ وجه چيزی را قبول نکنيد. حرف اضافه نزنيد و توضيح ندهيد. هيچ اطلاعاتی نديد. مثلا :

-          دوستات کيا هستن؟   - دوستی ندارم

-          روزنامه چي می خونی؟    - اهل روزنامه نيستم

-          اخبار رو از کجا می خونی؟   - به اخبار علاقه ای ندارم

-          توی اخبارهايي که از تلوزيون پخش می شه، کدوم رو نگاه می کني؟ - اخبار نگاه نمی کنم.

-          آقای فلانی کيه و چه ارتباطی داری باهاش؟   - نمی شناسم ( اگه مدرکی رو کردن مبنی بر اينکه نشون می ده ارتباط داشتين، سکوت کنيد و در انتها اظهار بی اطلاعی کنيد و توضيح ندهيد)

-          برای چي تو خيابون بودی؟               - همين جوری ( برای خريد و ...)

-          شعار چی ميداديد؟   - چه شعاری؟!

-          فلان ساعت تو خيابون چی کار می کردي؟         - اتفاقی رد می شدم

-          نمی دونی! اونایی که بقيه می گفتن يا ميدونی رو بنويس.   - من شعار بلد نيستم

-          به کی رای دادي؟   - نشد رای بدم.

-          چرا؟      مريض بودم ( اگه شناسنامتونو رو کردن، بهتره بگيد رای سفيد داديد چون کسی را نمی شناختيد)

اين سوالات ممکنه که چند روز پياپی پرسيده بشه. اونا دنبال اين هستن که شما جوابای متفاوت بديد. ندونستن شما چيزی نيست که بخواد هر دفعه عوض شه.

يه نکته ديگه که هست اينه که کلا آدمهايي اطلاعاتی معلوم نيست به چی پايند هستند. اينه که فکر نکنيد اگه به فلانی درود بفرستيد و خدا و پیغمبر رو وسط بياريد، خوششون مياد. ممکنه حتی به رهبر و همه دين فحش بدن. اينه که اصلا سعی نکنيد که بخواين احساسات اونا رو تحريک کنيد و يا مثلا به نفع اونا حرف بزنيد.

هر کاغذی بهتون دادن برای اينکه هر چی ( هر چند جزيي) رو که می دونيد بنويسيد، بگيد که چيزی نمی دونيد و اگر اصرار کردند، رو کاغذ بنويسيد که اصلا از چيزی اطلاع نداريد. اگه نتونن احساسات شما را برای قبول کردن اتهام از طرف شما ، تحريک کنن، ممکنه شما را بترسونن که کار شما تموم شده و پرونده شما فرستاده می شه به مراجع قضايي برای اينکه حکم محاربه و هر چيز ديگه ای را صادر کنه. اصلا خوتون رو گم نکنيد. اگر شما چيزی رو قبول نکنيد، هيچ اتفاق بدی نمی تونه بيفته. هيچ گونه سناريويي رو از طرف اونها قبول نکنيد، حتی با وعده وعيد هايي که میدن. چون ممکنه به شما بگن که فلان چيز رو قبول کن و در عوض اونها هم شما را آزاد می کنن و يا تخفيف میدن تو مجازاتتون. اينو بايد بدونيد که شما نبايد برای کار درستی که کرديد و يا کارهايي که به نادرست متهم شديد، توقع مجازات داشته باشيد. اگر شما تخفيف رو قبول کنيد، در واقع اتهامات رو قبول کرديد.

وهم

روزی در گوشه ای از این کره سراسر زیبایی ، درست در جایی که امتداد خطوط ماندگار ، افق های بی پایان را در می نوردید و درست در جایی که پرستوهای آزاد در آسمانش پر می گرفتند ، موجودی بود از جنس زندگی و به رنگ آلاله های قرمز. موجودی به زیبایی هر آنچه ابرها در تابلوی آسمان ترسیم می کنند.

 زندگانی دنیوی در افکارش چون خاری در چشم بینا ، ذلت بار و چون قفسی برای پرندگان بلند پرواز ، تنگ و طاقت فرسا می نمود. زنده بود و زنده بودن را بهانه ای برای رفتن می دانست. سخت کوش بود و پرتلاش. از قوت به دست آمده بدان میزان تناول می کرد که نیاز بود و نه بیشتر. با صلابتی همچون شیر ژیان و لطافتی همچون هزاران گلستان. با آنکه می توانست همچون شاهان زندگی سپری کند ، درویش مسلک بود و از افراط خودداری می نمود و پرداختن به امور دنیوی را از برای موجودات دون می دانست.

در یکی از ایام ، روزی فرا رسید از جنس خون. روزی که غرش آسمان ، بی مهابا رشته افکار را پاره کرده و تنهایی را به یاد می آورد. در آن روز شوم ، جرقه هایی از یک سفر طولانی در وجود موجود شکل گرفت. تو گویی افق های بی پایان او را فرا می خواندند. اندک توشه ای برداشته و به راه افتاد. کوه های بلند ، دریاهای ژرف و درختان سترگ یارای توقف او را نداشتند و او می رفت.

اما این دنیای دغل کار ، بازی دیگری برایش رقم زده بود. در لمحه ای که موجود، گام هایش را بر خاک پست قرار می داد ، به ناگاه حادثه ای رقم خورد. واقعه ای که زبان از گفتنش قاصر و چشم از دیدنش عاجز بود. برای چند لحظه سکوت همه جا را فرا گرفت. خاک با خون درآمیخت. اندامش در تشتی از خون غلتید.بوی کافور در همه جا پیچید. بغض سنگینی در گلوها نشت.

آری ، او از میان ما پر کشید. سرانجام موجود ، قفس را شکست و با فراقی باز در آسمان پرواز کرد. حتی این همه زیبایی مادی او را پایبند نکرد.

او رفت و دنیا ، چون اویی را برای همیشه از دست داد.

و این بود داستان عبور یک سگ ولگرد از اتوبان و اصابتش با یک خودرو ، در یک روز بارانی.

گوهر از سنگ است ، ما گرانش کرده ایم ،

اینچنین بوده است ، ما چنانش کرده ایم

سنگ زیبای درخشان ، پاره سنگی بیش نیست

ما ز غفلت تاج شاهانش کرده ایم.


نويسنده: نامبرده

شير

شيري که شير نبود

يکي بود يکي نبود ، يه جنگلي بود پر از درخت ، پر از پرنده ، پر از قشنگي. همه حيووناي تو اين جنگل ، زندگي راحتي داشتند. پادشاه اين جنگل ، مثل قصه هاي ديگه ، يه شير بود ، اما واقعي. اين آقا شيره خودش هم نمي دونست اصلا چرا پادشاد شده؟! کي اونو پادشاه کرده؟! اصلا کي گفته شير از همه پر زورتره و بايد زور بگه. ما هم کاري نداريم به اين چيزا. شما هم نديده قبول کنيد که آقا شيره از اول سلطان جنگل بوده و خواهد بود.بگذريم. از قضا زد و آقا شير مرد. بعضيا ميگن داشته يه خرگوش رو از مرگ حتمي نجات مي داده که خودش مرده. بعضيا ميگن داشته يه خرگوش رو دنبال مي کرده ، پاش گير کرده به يه تنه درخت و افتاده و مرده. بعضيا هم مي گن اينا همش نشانه است ، واسه ظهور حکومت شغال ها و مرگ آقا شيره رو ربط مي دن به اونا. اما بعضي ها هم اينو نشونه ايجاد زمينه هاي آرامش و رشد و شکوفايي مي دونستن.

 تو حيووناي جنگل ، يه آقا خره بود که مدت زيادي از عمرش رو تو شهرها و بين آدما سپري کرده بود و از همه روشن فکرتر بود. بعضيا مي گن، آدما پتانسيل لازم براي فهم افکار آقا خره رو نداشتن، اينه که آقا خره نتونسته اونجا دووم بياره. بعضيا هم مي گن آقا خره براي رسيدن به آرامش فکر و دوري از تنش هاي شهر نشيني به جنگل اومده. خلاصه مطلب اينکه ، حيووناي جنگل ، آقا خره رو خيلي قبول داشتن و حرف آقا خره حسابي برش داشت. بعد از مرگ آقا شيره ، همه حيوونا جمع شدن دور آقا خره تا يه شيره جديد واسه پادشاهي انتخاب کنن. آ.خ ( همون آقا خره) به حيوونا گفت که يه سيستم جديد واسه انتخاب پادشاه داره و مي خواد به سيطره شيرها در جنگل پايان بده و سنت شکني کنه. حيوونا خوشحال شدن. چون خسته شده بودن از دست پادشاهي شيرها. حالا سيستم چي بود؟!!!

 قرار شد همه حيوونا جمع شن دور يک درياچه بزرگ ، هر کسي که سايه اش تو آب از همه بزرگ تر بود ، اون بشه پادشاه. اين سيستم رو همه حيوونا پسنديدن و تصميم گرفتن تا آخر دنيا همين جوري پادشاه تعيين کنن. خلاصه يه روز همه حيووناي جنگل به صورت دسته دسته و با شور و شوق بي نظير و به صورت ميليوني جمع شدن دور درياچه و آ.خ شد داور ميدون. حيوونا يکي يکي ميومدن و سايشون رو آ.خ تو آب بررسي مي کرد. شب رسيد و نتايج بايستي اعلام مي شد. اما يه جاي کار مي لنگيد و اون اينکه سايه آقا گاوه از همه بزرگ تر بود. آ.خ به خودش گفت :"آخه کدوم حيوون عاقلي قبول مي کنه که آقا گاوه بشه پادشاه جنگل. خودمون هيچ ، حيووناي جنگلاي ديگه چي مي گن!". اينه که آ.خ رفت بالاي تپه و گفت که بايد يه بند به شرط پادشاه شدن اضافه شه و اون اينکه ، هر حيووني که بدنش خال خالي باشه، نمي تونه پادشه شه ، چون شبا ترسناک مي شن. همه حيوونا قبول کردن. و روز بعد بازم دور درياچه جمع شدن تا سايشون رو به آ.خ نشون بدن. باز هم شب شد و همه منتظر اينکه ببينن پادشاه جديد کيه؟!. باز هم آ.خ سکوت کرد. آخه اين بار آقا کرگدن بايد پادشاه ميشد. بازم آ.خ قبول نکرد و اومد روي تپه و گفت که پادشاه نبايد شاخ داشته باشه ، چون ممکنه به بقيه آسيب بزنه. فرداي اون روز باز هم جمع شدن. اما باز هم آ.خ نگفت کي پادشاهه؟!.آخه آقا اسبه لايق پادشاهي شده بود. آ.خ رفت بالاي تپه و گفت که پادشاه نبايد سم داشته باشه ، چون ممکنه که حيووناي کوچيک زير پاش له شن. حيوونا باز هم جمع شدن. اما باز هم و باز هم و باز هم آ.خ نگفت که کي مي تونه پادشاه شه.

شرايط سخت تر شده بود و ديگه هر کسي واجد شرايط پادشاهي نبود. حيوونا خسته شده بودن از تصميم گيري. آخه مي دوني چيه ، بعضي از حيوونا مي گفتن آ.خ با پسر شير هم دسته. چون همه شرايط داره به اون ختم ميشه. بعضيا هم مي گفتن که اين کاره طبيعته که شير در آخر بشه پادشاه. بعضيا هم مي گفتن اين کاره حيووناي جنگل بغليه که نمي خوان ما آزاد باشيم و مي خوان سيستم شير محور رو غالب کنن ، چون خودشون اصولا شير محورن و از آزادي چيزي نمي دونن. خلاصه. . . .

با توجه به اينکه حيوونا نمي خواستن شير باز هم پادشاه شه و با توجه به شرايطي که آ.خ گذاشته بود ، تصميم گرفتن آقا روباهه رو پادشاه کنن. تا هم شير پادشاه نشه ، هم حرف آ.خ زمين نيفته و هم اينکه سيستمشون زير سوال نره. در آخر حيوونا واسه اينکه در آينده دردسري واسه قصه گفتن و قصه گو ها پيدا نشه و در صورت نقص سيستم انتخاب پادشاهي، کسي در آينده بهشون نخنده ، تصميم گرفتن که آقا روباهه رو به اسم "شير زاده" خطاب کنن. نسل ها اومد و رفت.اسم شير زاده به مرور به "شير" تقليل و بعد از مدتي به "آقا شير" ارتقا پيدا کرد. حتي بعضا شنيده مي شه که اسم آقا شيره به جناب شير در داستانها ارتقا پيدا کرده.

حيووناي اين دوره زمونه ديگه يادشون نيست که شير واقعي اوني نيست که الان داره بهشون حکومت مي کنه و همه کمبودها و دردسراشون رو به حکومت شيرها نسبت مي دن.

ديگه درختاي جنگل هم قشنگ نبودند. ديگه پرنده ها هم تو آسمون اون جنگل پرواز نکردند ، اما تو قصه همه آدما ، آقا شيره هنوز سلطان جنگله.

راز هاي نهفته در داستان :

1.             آقا شيره اولي به دليل کهولت سن از دنيا رفته بود که به علت احتمال بروز انحراف و کج روي ها از ذکر آن در داستانک جلوگيري شد.

2.             آدما به دليل کهولت سن و ناکارايي آقا خره اونو تو جنگل رها کرده بودند تا يه کار خيري واسه آقا شيره انجام داده باشن.

مراتب عذر خواهي :

از همه خانوما به دليل عدم مشارکت و نقش آفريني در داستانک عذر مي خوام . اما روال کار تو جنگلا اينه که از خانوما تو اين عرصه هاي خشن استفاده نشه و اصولا از خانوما براي نقش آفريني و خطاب در عناصر زيبا و غير زميني مثل خورشيد خانوم ، ستاره خانوم و ... استفاده مي شه که اونم داستانک خودش رو داره.

ضمنا

به من هيچ ربطي نداره شما از اين داستانک چي برداشت مي کنين و به چي ربطش مي دين. اين داستانک رو من براي گروه سني الف تهيه کردم.


نويسنده : نامبرده